ANALYSE

Twee stromen naar de genderkliniek

Wat zich aandient bij moderne pediatrische genderklinieken is geen enkele patiëntengroep maar twee fundamenteel verschillende stromen kinderen. Behandelaars gooien ze klinisch op één hoop onder het label "transgender". Dat is het hart van het schandaal.

Stroom één: kleine kinderen, vanaf twee jaar

De eerste stroom bestaat uit peuters en jonge kinderen die door hun ouders worden aangemeld. Een jongetje dat de schoenen van zijn moeder past en die mooi vindt. Een meisje dat liever in bomen klimt dan met poppen speelt. Een jongen die roze prinsessenkleding kiest in het warenhuis. Sekse-atypisch spelgedrag dat in eerdere generaties werd geduid als gewoon spel, of — in latere generaties — als mogelijke vroege aanwijzing voor toekomstige homoseksualiteit.

Sinds de jaren 2010 worden deze kinderen door geïdeologiseerde ouders naar genderklinieken gebracht. In de Verenigde Staten bestaan inmiddels meer dan vijftig pediatrische genderklinieken. Veel daarvan zijn gefinancierd door rijke donoren, soms zelf transgender-identificerend, soms ouders van transgender-geïdentificeerde kinderen. Het zijn geen wetenschappelijke instituten maar ideologische projecten met een medisch jasje.

In radicale klinieken — San Francisco en omstreken zijn het bekendste voorbeeld — wordt sociale transitie aangemoedigd vanaf driejarige leeftijd. Een jongen die op zijn derde een jurk aankrijgt en wordt aangesproken als meisje, gaat sociaal niet meer terug. Het kind groeit op met de overtuiging dat het van het andere geslacht is. Op acht- of negenjarige leeftijd volgen puberteitsremmers — die de natuurlijke ontwikkeling stilleggen voordat het kind in staat is tot twijfel. Op twaalf- à veertienjarige leeftijd cross-sex hormonen. Vóór het volwassenheid bereikt zijn de fysieke gevolgen onomkeerbaar.

Klinici in de jaren '60 namen bij dit soort aanmeldingen routineus de psychopathologie van de ouders onder de loep. Niet zelden vonden ze borderlinetrekken, narcistische tendensen of andere persoonlijkheidsproblemen bij de aanmeldende ouder. Die diagnostische blik is in de moderne praktijk verdwenen. De ouder die haar kind komt aanmelden voor een genderbehandeling wordt nu gevierd om haar moed, niet bevraagd op haar motieven.

Stroom twee: adolescente plots opkomende dysforie

De tweede stroom is fundamenteel anders. Tieners en jongvolwassenen die in hun kindertijd geen genderklachten vertoonden, verklaren zonder voorafgaande aanwijzingen dat ze transgender of non-binair zijn. Overwegend meisjes. Vaak in clusters: meerdere meisjes uit dezelfde vriendinnengroep, dezelfde klas, dezelfde middelbare school ontdekken binnen enkele maanden van elkaar dat ze transgender zijn.

Lisa Littman, onderzoeker aan Brown University, beschreef dit patroon in 2018 onder de term Rapid Onset Gender Dysphoria. Haar studie werd direct aangevallen door activisten en de universiteit haalde het stuk tijdelijk terug om het te laten herzien — niet vanwege wetenschappelijke fouten, maar vanwege politieke druk. De bevindingen bleven na herziening overeind.

Bij meisjes die op deze manier in de genderkliniek terechtkomen, spelen herkenbare achterliggende factoren een rol. Geïnternaliseerde misogynie maakt het zich-ontwikkelende vrouwelijk lichaam tot iets om te ontvluchten. Geïnternaliseerde homofobie maakt identificatie als heteroseksuele jongen aantrekkelijker dan acceptatie van het lesbisch-zijn. Trauma — vooral seksueel grensoverschrijdend gedrag — voedt het verlangen naar een lichaam dat geen seksuele aandacht trekt. Sociale besmetting via Tumblr en TikTok verspreidt het verhaal dat dit onbehagen een teken is van trans-zijn.

Bij jongens: de wortels van autogynefilie

Bij adolescente jongens speelt een ander mechanisme. De seksualisering van cross-dressing in de mainstreammedia, en het overvloedige aanbod van transgender-pornografie online, biedt vroege adolescente jongens stimuli die kunnen uitgroeien tot autogynefilie — de parafiele opwinding van zichzelf voorstellen als vrouw.

Wat begint als incidentele fantasie kan zich, onder herhaalde stimulering, ontwikkelen tot een sterke erotische drang om het object van begeerte daadwerkelijk te belichamen. In de moderne ideologische omgeving wordt deze parafilie geherformuleerd tot identiteit. De jongen denkt niet meer "ik vind het opwindend om te fantaseren dat ik een vrouw ben", maar "ik moet een vrouw zijn want ik voel me zo".

In eerdere generaties was deze drang vaak zelfbeperkend. Veel jongens groeiden eroverheen; anderen leefden er in privé mee, soms hun hele leven. Nu hebben deze jongens vóór hun achttiende toegang tot hormonen, en kort na hun achttiende tot genitale chirurgie. De parafilie krijgt de tijd niet om zich zonder medische gevolgen te ontwikkelen.

Eén label, fundamenteel verschillende fenomenen

Het kritieke punt: deze twee — strikt genomen drie — stromen worden klinisch behandeld onder hetzelfde label transgender, met hetzelfde behandelprotocol. Een protocol dat ooit werd ontworpen voor klassieke vroeg-debuterende dysforie, wordt nu zonder voorbehoud toegepast op een vijftienjarig meisje wier "transgender-identiteit" drie maanden eerder begon na een TikTok-rabbithole, en op een zestienjarige autogynefiele jongen voor wie de erkenning van zijn parafilie therapeutisch veel zinvoller zou zijn.

De diagnostische luiheid kost levenslange schade. Borsten worden verwijderd, vruchtbaarheid wordt opgeofferd, hormoonafhankelijkheid wordt levenslang — bij kinderen die in een ander zorgmodel met gerichte psychologische zorg hadden kunnen herstellen zonder een enkel scalpel.