BMA steunt de Cass-aanbevelingen, maar niet het remmerverbod

BMA steunt de Cass-aanbevelingen, maar niet het remmerverbod

In juli 2024 nam de UK Council van de artsenvereniging British Medical Association (BMA) een motie aan die de Cass Review, het Britse onderzoek naar genderzorg voor kinderen en jongeren, en de maatregelen die in haar naam zijn genomen bekritiseert (bron). Op 6 mei 2026 publiceerde de BMA een nieuw, kritisch rapport van een werkgroep met twaalf kernleden (bron). Professor David Strain, voorzitter van de wetenschapsraad van de BMA en hoofdauteur, zei volgens PinkNews, dat The Times citeert, dat Cass ‘has been vindicated in the way she approached the data’ (vertaald: gerechtvaardigd in de manier waarop zij de gegevens benaderde) en dat hij geen enkele van de 32 aanbevelingen kon aanwijzen waartegen de BMA is (bron).

Wat de BMA in 2024 zei en in 2026 schrijft

De motie van juli 2024 maakte zich zorgen over de snelle maar selectieve uitvoering van de Cass-aanbevelingen (bron). Volgens PinkNews noemde de BMA de aanbevelingen destijds ‘unsubstantiated’ (bron). In het rapport van 2026 noemt de werkgroep de Review een ‘careful and considered attempt’ om beperkt bewijs samen te vatten. Twee onafhankelijke analyses van het bureau HEOR vonden dat de York-reviews geen hoogwaardige studies hadden gemist en dat de beoordelaars niet vooringenomen waren. Dezelfde analyses vonden ook dat een deel van de uitspraken in de Cass Review slechts gedeeltelijk of niet werd onderbouwd door de aangehaalde literatuur. Het rapport zegt zelf dat het bewijs geen enkele koers voorschrijft (bron).

Wat de BMA nog wél bestrijdt

Op één punt blijft de BMA tegen: het Britse verbod op het voorschrijven van puberteitsremmers. Volgens PinkNews noemt ze het ‘wrong’ dat een politieke beslissing bepaalt hoe artsen voorschrijven, en vindt Strain dat specialisten de middelen moeten kunnen voorschrijven, zonder dat ze ‘freely available’ worden (bron). Het rapport zelf laat zien dat de werkgroep hierover verdeeld was: er was ‘substantive disagreement’ over de vraag of de beperking een evenredige reactie op het bewijs is. Van de twaalf kernleden kozen er vier voor de terughoudende lijn en zes voor voortgezette toegang binnen een gereguleerd kader; twee kozen geen kant. Het rapport schrijft ook dat de voorschrijfbeperkingen en de wettelijke regeling beleidsbesluiten zijn die verder gaan dan de expliciete aanbevelingen van de Review (bron).

Waar de werkgroep het wel over eens was

De werkgroep zegt het eens te zijn over de feiten van het bewijs en de beperkingen daarvan, en over de noodzaak van beter onderzoek, betere gegevens en sterkere multidisciplinaire diensten. Ook was er brede steun voor het verlaten van het model met één landelijk centrum ten gunste van regionale multidisciplinaire diensten met beter toezicht (bron).

Wat er nu nog openligt

In december 2024 maakte de Britse regering het verbod op verkoop en levering van puberteitsremmers via particuliere recepten voor onbepaalde tijd; het wordt in 2027 opnieuw bekeken (bron). Of het standpunt van de BMA daar iets aan verandert, is niet bekend.

Nienke Vogelaar

Nienke Vogelaar

Redactie

Veelgestelde vragen

Wat heeft de BMA precies gezegd over de Cass Review?

In een rapport van 6 mei 2026, geschreven door een werkgroep van twaalf kernleden, steunt de BMA de aanbevelingen van de Cass Review breed. Volgens PinkNews kon professor David Strain geen enkele van de 32 aanbevelingen aanwijzen waartegen de BMA is. In juli 2024 had de UK Council van de BMA nog een motie aangenomen die de Cass Review en de uitvoering ervan bekritiseert.

Verzet de BMA zich nog tegen iets?

Ja: tegen het Britse verbod op het voorschrijven van puberteitsremmers. Volgens PinkNews vindt de BMA het verkeerd dat een politieke beslissing bepaalt hoe artsen voorschrijven. De werkgroep zelf was hierover verdeeld: vier kernleden kozen voor de terughoudende lijn en zes voor voortgezette toegang binnen een gereguleerd kader.

Vond de BMA dan alles in de Cass Review juist?

Nee. Twee onafhankelijke analyses die de BMA liet maken, vonden dat een deel van de uitspraken in de Cass Review slechts gedeeltelijk of niet door de aangehaalde literatuur werd onderbouwd. Ze vonden wel geen gemiste hoogwaardige studies en geen vooringenomen beoordelaars bij de York-reviews.